نقد فیلم «آنا و آخرالزمان»:

0
276

نقد فیلم «آنا و آخرالزمان»:

نقد فیلم «آنا و آخرالزمان»: آنها میخوانند و میرقصند و خورده میشوند
فیلم جدید اسکاتلندی «آنا و آخرالزمان» اولین فیلم موزیکال درباره ی زامبیها نیست و چنین به نظر میرسد که احتمالاً آخرین آنها نیز نباشد. فیلمهای موزیکال مرتبط با زامبیها به عنوان ژانری عموماً مهجور که معمولاً با عوامل محدودی نیز ساخته میشوند شامل فیلم کم خرج سال ۱۹۶۴ تحت عنوان «موجودات به شدت غریبی که زندگی را متوقف ساختند و تبدیل به زامبی هایی درهم و برهم شدند» و کار مشخصاً عجیب و غریبتر از آن یعنی «Z-o-m-b-i-e-s» که از کانال دیزنی پخش شد نیز میشوند. این اثر کم خرج دیزنی قالب موزیکال های همچنان دوامیافته دبیرستانی را با رپخوانی، رقص و زامبیهای اشتها کور کنی در هم می آمیزد که میخواهند به زور و زحمت خودشان را در میان آدمهایی رنگارنگ جا کنند.
فیلم «آنا و آخرالزمان» نیز روایتگر همان داستانهای تکراری و معمولی دختر و پسری است که به یک فاجعه بیمارگونه زامبیای ختم میشود. فضا و داستان این فیلم که در ایام کریسمس در شهری در اسکاتلند اتفاق میافتد آن قدر معمولی و ساده است که گویی دارد در یکی از استودیوهای دیزنی به تصویر کشیده میشود. این فیلم روایتگر داستان یک دختر دانش آموز دبیرستانی به نام آنا (با بازی الا هانت) در آستانه فارغ التحصیلی است که میخواهد تا به جای رفتن به کالج به سفر برود و همین مسئله موجب خشم پدرش (با بازی مارک بنتون) میشود. دو مرد دیگر نیز در زندگی او هستند؛ جان (با بازی مالکوم کامینگ) که یک پسر خوب ولی کسل کننده است و نیک (با بازی بن ویگینز) که یک پسر به اصطلاح بد است و بعداً معلوم میشود که به همان اندازه جان کسالت بار است.
چند تیپ مکمل دیگر نیز در پیرامون آنا جمعند که بعضیشان خورده میشوند و برخی دیگرشان نمیشوند. بخش اعظمی از روایت میانمایه این فیلم به واسطه مرگ های مرتب زمانبندی شده و معاون مدیر سختگیر و ناراضی مدرسه یعنی آقای سویج (با بازی پاول هاید) شکل مییابد که یک غرغروی بدلباس است و به اندازه کافی نیز خشن نیست. کل ماجرا از همین قرار است به علاوه رقص و آواز و صدای جویدن. هوشمندانه ترین بخش فیلم به صحنه خروج آنا از خانه اش در همان روز کلید خوردن آخرالزمان مربوط میشود. او در حالی که هدفون در گوشش گذاشته به نحوی سرخوشانه از صداهای جویدن های دائمی جاری در اطرافش غافل است، و این صحنه خودش میتوانست حاوی اشاره هایی به خودشیفتگی در دوران جوانی باشد، اما به جای آن شبیه به تقلیدی خامدستانه از یک فیلم به مراتب بهتر از این فیلم درباره زامبی ها به نام «شان مردگان» به نظر میرسد.

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید